สะพายเป้หลังนั่งรถไปเวียดนามกลาง #2

23/05/2012

06.00 ตื่นขึ้นมา มีเวลามากพอที่จะออกไปเดินสูดอากาศยามเช้าที่สะหวันนะเขต ดูวิถีชีวิตที่เรียบง่าย

IMG_0088

Good morning Savannakhet ^^’

IMG_0099

08.00 คนขับรถมารับไปกินข้าวต้มร้านดังของสะหวันนะเขต คนมายืนรอหน้าร้านซื้อกลับบ้านเยอะจริงๆ บ้างก็นั่งกินในร้าน ถ้วยจัมโบ้เลย ราคา 7,000 กีบ แน่นอนว่ากินไม่หมด อร่อยนะ

08.30 มาถึงท่ารถ ก็เลยออกสำรวจหาว่าขากลับจะมีรถเที่ยวไหนนั่งกลับมาได้บ้าง เจอของบริษัทนี้น่าสนใจมาก เป็นรถ sleeping bus ยิงตรงจากดานังถึงสะหวันนะเขตเลย ตามภาพบอกว่ามีอาทิตย์ละสองรอบ คือ ทุกวันพฤหัสฯและวันเสาร์ เวลา 07.30 แต่ตอนนี้ลดเที่ยววิ่ง เหลืออาทิตย์ละรอบ นั่นคือ ทุกๆวันเสาร์ เวลา 07.30 (ทางที่ดีควรวางแผนให้วันสุดท้ายมาจบที่ดานังประมาณคืนวันศุกร์ เช้าวันเสาร์เดินทางกลับ จะได้ไม่นั่งรถวกไปมาแบบผม) อ้อ ค่ารถจัมโบ้ที่ผมเหมาให้พาไปหาที่พัก+พาไปกินข้าว+พาเที่ยวสะหวันนะเขตครึ่งวัน+พามาส่งสถานีรถในวันนี้ รวมแล้ว 800 บ. ที่จริงราคาควรไม่เกิน 500 บ. เพราะรายการที่พาเที่ยวครึ่งวัน ระยะทางไม่ได้ไกลอะไรมากมาย จากที่คะเนดูน่าไปกลับประมาณ 15 กม. แต่ ณ ตอนที่เจรจาตกลงค่าเหมา คนขับหลอกพวกเราว่าไปกลับระยะทาง 30 กม. (บวกไปอีกครึ่งเลยแน่ะ)

IMG_0107

09.00 เตรียมตัวมาขึ้นรถไปเว้ ตามตั๋วเขียนว่าเป็นรถ VIP ไม่มีห้องน้ำในตัว ลักษณะและสภาพคล้ายรถป.2 บ้านเรา แอร์เย็นใช้ได้ ไม่ร้อนมาก มีการระบุเลขที่นั่่งชัดเจน(ถ้าวันที่นั่งไปคนไม่เต็มรถ ก็เลือกที่นั่งเหยียดเอนกันได้เต็มที่)

IMG_0104

ภูมิปัญญาชาวบ้านในการเอาไก่ขึ้นรถ

IMG_0109

ระหว่างทางจากสะหวันนะเขตไปด่านลาวบาว รถวิ่งได้ช้าเพราะถนนหนทางแย่มากๆ เรียกว่าเละก็ว่าได้ ชาวบ้านก็อยู่กันแบบตามมีตามเกิด อาจเป็นเพราะระบบการปกครองแบบสังคมนิยมทำให้ประชาชนมีสิทธิ์อย่างจำกัด (นี่ถ้าถนนเป็นหลุมลึกขนาดนี้อยู่ที่บ้านเรา ป่านนี้ได้ออกข่าวไปแล้ว) แต่กระนั้น วิวสองข้างทางก็ทำให้เพลิดเพลินได้ไม่น้อยเลยทีเดียว ถือว่าทดแทนกันไป (รูปที่ถ่ายมาเป็นสภาพที่พังเพียงแค่ 10% โหดกว่านี้มีอีกเยอะ แต่ไม่ได้ถ่ายมา)

IMG_0110

13.00 รถจอดแวะพักกินข้าว รู้เลยว่าใกล้เข้าเขตเวียดนามแล้ว เพราะทุกคนในร้านพูดภาษาเวียดนามช้งเช้งไปหมด เหลือบไปดูอาหารที่หลายๆคนสั่งมากิน ดูทาทางน่าจะกินไม่ได้ เลยสั่งเบียร์ Huda มาลองลิ้มฆ่าเวลาไปพลางๆ กว่าจะตกลงจ่ายเงินกันรู้เรื่องก็ทำมึนเหมือนกัน คือไม่รู้ว่าต้องจ่ายเงินกีบหรือเงินด่อง สรุปสุดท้ายจ่ายเงินกีบไป คิดเป็นเงินไทยราคากระป๋องละ 20 บ. (Huda Bia และ Festival Bia คือเบียร์ที่มีโรงงาานผลิตอยู่ในเว้ ประเทศเวียดนาม)

14.00 มาถึงด่านลาวบาว มีแม่ค้าขึ้นมาให้แลกเงิน+ขายซิมเวียดนามบนรถ ให้เรท 1 THB. = 600 VND ถือว่ากดราคาพอสมควร เพราะผมแลกมาจาก Super Rich อัตราอยู่ที่ 1 THB. = 670 VND ส่วนซิมมีสองแบบ คือ สำหรับเน้นโทรและสำหรับเน้นเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต 3G ราคาเท่ากันคือ 150 บ. ทำเรื่องที่ด่านตม.ลาวขาออกค่าบริการ 10,000 กีบ และตม.ขาเข้าเวียดนามอีก 20,000 ด่อง เพิ่งมารู้ว่าพวกเวียดนามไร้มารยาทก็วันนี้นี่แหละ คือ ขณะต่อแถวรอคิวตม. อยู่ๆพี่เหงีียนไม่รู้มาจากไหน เข้าแทรกทันควัน ไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย! มากันเป็นฝูง เซงเลยทีเดียว เสียเวลาอยู่ด่านนี้นานมาก (ราว 1-1.30 ชม.) เพราะนอกจากความไม่เป็นระเบียบของคนเวียดนามแล้ว ยังเจอตำรวจตรวจรถเข้าเมืองอีก แต่ละคัน กว่าจะผ่านเข้าไปโลดแล่นในเวียดนามได้ ค้นกันนานทีเดี่ยว

ระหว่างยืนรอตำรวจตรวจค้นรถอยู่นั้น มีแม่ค้ามาถามแลกเงิน พูดลาวได้ประมาณนึง พอคุยกันรู้เรื่องนิดหน่อย ให้ 1,000 = หกแสนสี่ ก็ถือว่าให้ราคาดีกว่าบนรถแต่ก็ยังไม่ดีเท่า super rich ผมเลยขอไปที่ เจ็ดแสน ต่อกันไปต่อกันมา จบสุดท้ายที่หกแสนแปด ผมเลยแลกไป 500 บ.(ทีแรกจะแลกพันนึงเลย) เพราะยังไงก็ได้เยอะกว่าที่ super rich ซึ่งผมก็ค่อนข้างจะเซฟตัวเองพอสมควร โดยการให้แม่ค้าเอาเงินด่องมาให้ผมก่อน เจ๊แกก็นับทีละสเต็ปแล้วทยอยยื่นให้ผม พอผมได้มาครบจึงนับตรวจทานอีกที…อืม ครบละ ผมจึงให้เงินบาทไป สักพักมีคนไทยอีกคนนึงได้ยินว่าผมแลกได้แสนแปดจึงเดินเข้ามาถาม ว่าได้ราคานั้นจริงๆหรือ? ผมจึงนับโชว์ว่าได้หกแสนแปดจริงจริ๊ง เยอะกว่าที่ super rich อีก (คุยทับด้วย) ที่ไหนได้ต้องหน้าแหกแหลกลาน เพราะเงินที่ได้มาน่ะ หกแสนแปดพัน ไม่ใช่หกแสนแปดหมื่น!!!! หร่าาาาาาา โดนเข้าแล้วไงล่ะ!?!?!?!?

15.00 ได้ฤกษ์ออกเดินทางเสียที เข้าเขตเวียดนาม ถนนดีขึ้นมาทันตาเห็น เส้นทางลาวบาล-เว้ ใกล้เคียงกับเส้นวังเวียง-หลวงพระบาง ป้าไม้ยังอุดมสมบูรณ์พอประมาณ มีการลักลอบตัดไม้สังเกตได้จากภูเขาหัวโล้น การเดินทางหน้าฝนถือว่าอันตรายต่อการเจอดินถล่ม กฏหมายเวียดนามเข้มงวดมาก ทุกคนที่ขี่รถมอเตอร์ไซด์จะต้องสวมหมวกกันน็อคไม่ว่าจะอยู่ในตัวเมืองหรืออยู่ชนบท และควบคุมความเร็วที่ 50 กม./ชม. ว่าแล้วรถผมก็โดนจับจนได้ ข้อหาไม่ได้รัดเข็มขัด โดนปรับไป 100,000 ด่อง ตลอดทางสู่เว้มีตำรวจคอยตรวจตราเยอะเหมือนกัน

17.00 ถึงเมืองดองฮา เมืองขนาดกลาง บ้านเรือนสีสันสดใส

18.45 ถึงแล้วเว้! ใกล้ค่ำพอดี รถมาจอดที่สถานีรถประจำทางของเว้ที่อยู่ห่างจากตัวเมืองออกมาประมาณ 2-3 กม. เราขึ้นแท็กซี่คิดราคาตามมิเตอร์ บอกให้พามาส่งโรงแรมราคาถูกๆใกล้ๆแม่น้ำหอม แล้วเราจะเดินหาโรงแรมกันเอง เสียค่าแท็กซี่ไป 60,000 ด่อง (ประมาณ 100 บ.) ถ้าเป็นมิเตอร์ของแท็กซี่บ้านเราไม่เกิน 60 บ. (ไม่รู้ว่าโดนโก่งอีกหรือเปล่า) ที่แรกที่เข้าไปถามคือ DMZ Hotel ราคา 18 USD (มีคอมฯให้ใช้+ไวไฟ แต่ไม่มีอาหารเช้า) ถัดมาใกล้ๆกันเป็น Riverview Hotel ราคา 20 USD ไม่มีอาหารเช้าแต่เป็นโรงแรมสี่ดาว ใหม่กว่า ใหญ่กว่า มีไวไฟและคอมฯให้ใช้บริการฟรีบริเวณชั้น Ground จึงเลือกพักที่นี่โดยไม่ต้องคิด

เก็บข้าวของเข้าห้องเรียบร้อยก็ได้เวลาออกสำรวจเว้ยามค่ำคืนกันเลย. อย่างแรกที่ต้องทำคือ หาร้าน Sin Cafe เพื่อเช็คตั๋วไปฮานอยและเช็คแพ็คเกจ one day trip ระหว่างเดินๆหา มีวัยรุ่นขี่มอเตอร์โซด์มาเลียบเคียงถามเสนอจัดหาผู้หญิง ถ้าเจอกับพวกนี้แนะนำว่าไม่ต้องไปพูดอะไรด้วย ให้เดินไปเรื่อยๆแกล้งทำไม่ได้ยินเหมือนคนหูหนวก แต่ผมดันพลาดไปคุยกับมันอ่ะดิ ทุกครั้งที่มันถามเรื่องผู้หญิงขายบริการ ผมจะตอบ No No No ตลอด จนมันคิดว่าผมไม่สนใจจริงๆ มันเลยถามผมว่า

Motorbike boy : Where r u going?

Me : Sin Cafe.

Motorbike boy : I know Sin Cafe. I’ll send you there.

Me : No thanks. I can walk. Can you tell me where it is?

Motorbike boy : Turn right over there. It’s very far from here. I’ll send u.

Me : No thanks.

ว่าแล้วผมก็เดินเลี้ยวไปตามทางที่มันบอก สรุปคือ มันหลอกให้เดินอ้อม!! แสรสสสสสส แล้วไอ้ซินคาเฟ่เนี่ย ดันเปลี่ยนชื่อเป็น The Sinh tourist อีก หาอยู่นานเลยกว่าจะเจอ(รายละเอียดโปรแกรมทัวร์จะเอามาลงให้ทีหลัง) จองตั๋วจองทัวร์เรียบร้อยก็ได้เวลาไปเดินเล่นริมแม่น้ำหอมไปเรื่อยๆ บริเวณริมแม่น้ำหอมแถวๆสะพานเจ็ดสีเหมือนเป็นจุดนัดพบของบรรดาวัยรุ่น การแต่งตัวก็เหมือนๆกับวัยรุ่นไทย(แต่ไม่ค่อยมีเด็กพั๊งค์) ในเน็ตบอกว่าวัยรุ่นที่นี่ชอบมานั่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน กะจะมาดูให้เห็นเต็มๆตาสักหน่อยแต่ไม่เจอ _ _” เศร้า  ริมทางเดินมีพ่อค้าแม่ค้าเอาของมาวางขายบนพื้นคล้ายๆกับสะพานพุทธฯบ้านเราแต่ไม่แออัด

เดินผ่านร้านขายปลาหมึกย่างเลยแวะชิมปลาหมึกเวียดนามสักหน่อย รสชาดหรือจะสู้การได้สนทนาภาษามือกับแม่ค้า เราเปิดโพยภาษาเวียดนามพยายามคุยกับเค้า เค้าก็พยายามคุยกับเรา วันนี้ได้ภาษาเวียดนามมา 1 คำ “แด๊บหลำ” (อร่อย) กว่าจะพูดได้ ต้องทวนซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ สนุกดี รู้สึกเหมือนเป็นเด็กอนุบาลฝึกออกเสียง ค่าเสียหาย 45,000 ด่อง (ปลาหมึกขนาดกลาง+ปลาหวาน+เบียร์ 1 กระป๋อง)

20.00 ท้องหิว หาอะไรกินริมแม่น้ำหอม เจออยู่ร้านนึงบรรยากาศดี มองเห็นสะพานเจ็ดสี คนนั่งเยอะ ศึกษามาว่าแถวเวียดนามกลางก่อนจะกินอะไรให้ถามราคาดีๆ มิฉะนั้นมีหวังโดนโก่ง ครั้งนี้เราก็ป้องกันตัวโดยการถามราคาก่อนสั่ง แต่ๆๆๆๆๆๆ สุดท้ายก็โดนจนได้(อีกแล้ว) หมูปิ้งราคาไม้ละ 40,000 ด่อง อืม จัดไป 4 ไม้. ตีนไก่ 80,000 ด่อง ผมทำนิ้วชี้วนรอบตีนไก่ทั้งหมด กำชับว่าทั้งหมดนี้ 80,000 ด่องใช่ไหม? แม่ค้าพยักหน้าตอบรับ. งั้นโอเค เหมาหมดเลยละกัน. จัดเบียร์กับโค้กมาอย่างละกระป๋องด้วย

ทีนี้เวลาเรียกเก็บเงิน ยอดค่าเสียหายคือ 290,000 ด่อง! บ้าแล้ว! หมูปิ้ง 4 ไม้ กับตีนไก่อีก 7-8 ไม้ น้ำสองกระป๋องปาเข้าไปเกือบ 500 บ. สรุปคือราคาตีนไก่ไม้ละ 80,000 ด่อง เพิ่งรู้เหมือนกันว่าตีนไก่เวียดนามราคาแพงกว่าหมูปิ้ง 2 เท่า! โดนเข้าเต็มๆ ก็ต้องจ่ายตามระเบียบเพราะกินเข้าไปหมดแล้ว. เดินโซซัดโซเซหาอะไรกินที่ร้านอื่นดีกว่าเพราะยังไม่รู้สีึกอิ่มเลย และแล้วก็มาเจอที่นี่ “DMZ Bar*” แหล่งนัดพบของนักเดินทาง โอ้วววววว์ เข้าทางเลย ที่นี่ยังเป็นที่แรกที่ได้ลิ้มลองรสชาดเบียร์ Festival (ร้านนี้แนะนำเลยว่าต้องมา อาหารใช้ได้ บรรยากาศดี เปิดเพลงยุค 60) นั่งอยู่ร้านนี้นานเลย สั่งพิซซ่า, ข้าวผัดอเมริกัน+ไก่ทอด, เบียร์ 3 ขวด, เป๊บซี่ 1 กระป๋อง ทั้งหมดราคา 202,000 ด่อง ถูกกว่าร้านตรีนไก่อีก 555+ กว่าจะกลับโรงแรมก็ 5 ทุ่มกว่าๆ

* DMZ = Demilitarized Zone (เขตปลอดทหาร)

Trick : แลกเงินด่องมาจากเมืองไทยที่ super rich จะได้ราคาดีที่สุด(ยอมต่อแถวเอาหน่อย)และให้แลกเงิน USD ไว้ด้วย เพราะถ้าเอาเงิน US ไปแลกเงินด่องที่เวียดนามจะได้ราคาดีกว่าการเอาเงินบาทไปแลกเงินเด่อง อีกอย่าง โรงแรมหรือบ.ทัวร์ในเวียดนามส่วนมากรับเงิน US ด้วย จ่ายเป็น USD ได้เลย ถูกกว่าจ่ายเงินด่อง

Advertisements

2 thoughts on “สะพายเป้หลังนั่งรถไปเวียดนามกลาง #2

  1. ไม่น่าเชื่อเน๊อะว่าขาไก่ที่เวียดนามจะแพงขนาดเนี้ย…อยากรู้จังว่าถ้าทั้งตัวจะเท่าไหร่???

  2. อยากรู้ทริกเยอะๆ เพื่อจะได้ไม่เสียเหลี่ยมให้ชาวเวียดนามอะ
    รบกวนเล่าให้ฟังหน่อยนะคะ จะได้เตรียมตัวก่อนเดินทาง ขอาคุณมากๆค่ะ ^^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s